Τετάρτη, 31 Μαΐου 2017

Οι μαθητές καλούνται στα πλαίσια του μαθήματος της Μουσικής και ειδικότερα στο κεφάλαιο της Όπερας με αφορμή τα κείμενα μουσικής κριτικής που έχουν αναρτηθεί στο blog, "Πάθος τυφλό" και "Μοιραία ερωτικά παιχνίδια" να επιλέξουν μία από τις δύο όπερες.
Αρχικά να ανατρέξουν στη Wikipedia ( Carmen  & Samson  ) και σε άλλους σχετικούς ιστοτόπους και να αντλήσουν πληροφορίες.
Κατόπιν να ανατρέξουν στο διαδίκτυο και ειδικότερα στο youtube, να δουν και να ακούσουν προσεκτικά την όπερα που επέλεξαν.
Να χρησιμοποιήσουν κατάλληλο λογισμικό εργαλείο μεταξύ prezi, powerpoint ή slideshare για την παρουσίαση του λιμπρέτο.
Kατόπιν την ίδια ιστορία να την παρουσιάσουν σε μορφή comics με τη χρήση του toondoo ή φτιάχνουν μιά σχετική παραμυθοσαλάτα  με το storyjumper
Να 

Δευτέρα, 29 Μαΐου 2017

Το φώς χρώματα ζωντανεύει

Ποιοτική  και καλοδεχούμενη  μουσική έκφραση στον πρώτο δίσκο ακτίνας της Γιώτας Τσόκα

Α' δημοσίευση : www.thinkfree.gr         26/11/2011

«Εν αρχή ην ο λόγος…» ή το τέλος του μεταπολιτευτικού παραλογισμού


Α' δημοσίευση : www.thinkfree.gr 23/10/2011
κλικ

Δευτέρα, 27 Οκτωβρίου 2014

«Μοιραία ερωτικά παιχνίδια»


Αξιόλογη Carmen από Μέγαρο και Δημήτρια


                              Η κ Παπαλεξίου ως Carmen στο κόκκινο του ερωτικού πάθους.



Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2011

Πάθος τυφλό…






Η όπερα "Σαμψών και Δαλιδά" στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης

http://www.thinkfree.gr/?p=4208











Τρίτη, 18 Ιανουαρίου 2011

Γκέργκιεφ - Καβάκος στο Μέγαρο Μουσικής

Του Νικου Α. Δοντα "Καθημερινή16-1-2011"
Ενα σπουδαίο σύνολο, η Συμφωνική Ορχήστρα Μαριίνσκι της Αγίας Πετρούπολης εμφανίστηκε στις 8 Δεκεμβρίου στην αίθουσα «Χρήστος Λαμπράκης». Υπό τη διεύθυνση του Βαλέρι Γκέργκιεφ απέδωσε το Κοντσέρτο για βιολί και ορχήστρα του Τσαϊκόφσκι με σολίστ τον Λεωνίδα Καβάκο καθώς επίσης την Πέμπτη Συμφωνία του Μάλερ.
Στο Κοντσέρτο ο Γκέργκιεφ απέφυγε την υπερβολική ταχύτητα ειδικά στο πρώτο μέρος, αφήνοντας τις εκτενείς μελωδίες να ξεδιπλωθούν, επιτρέποντας στα μουσικά θέματα να αναπτυχθούν με γενναιοδωρία και κυρίως στον μεγαλόπρεπο, μεστό και στρογγυλό ήχο των εγχόρδων της ορχήστρας να γεμίσει την αίθουσα. Ο Καβάκος αντιμετώπισε τις δεξιοτεχνικές προκλήσεις του α΄ μέρους με μεγάλη σιγουριά. Ο εξαιρετικός του ήχος εκτιμήθηκε ιδιαίτερα στο λυρικό δεύτερο μέρος, όπου ο βιολιστής υπήρξε εκφραστικά σχεδόν αποστασιοποιημένος. Στο γ΄ μέρος, ταχύς, αέρινος, άκρως δεξιοτεχνικός, ο Καβάκος παρέσυρε τον Γκέργκιεφ οδηγώντας το έργο στην επιθυμητή φωτεινή κατάληξη.
Η γεμάτη εναλλαγές Πέμπτη του Μάλερ ξεκινά με ένα πένθιμο εμβατήριο και καταλήγει σε έναν βεβιασμένο παραληρηματικό θρίαμβο, του οποίου η λάμψη υπονομεύεται από τον συνθέτη ακριβώς μέσα από την υπερβολή του. Ο Γκέργκιεφ ανέδειξε τις προφανείς αντιθέσεις και, επιπλέον, πρόβαλε τον διάλογο των πολλών διαφορετικών ενοτήτων καθενός από τα πέντε μέρη του έργου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα υπήρξε το εκτενές Σκέρτσο, όπου μέσα από διάφορα επεισόδια η αρχική ανέφελη διάθεση σταδιακά διαβρώνεται. Συνολικά, ήταν μια ερμηνεία δεξιοτεχνική, καθώς ο Γκέργκιεφ χειρίστηκε με ακρίβεια τις παραγράφους, αλλά επίσης μια ερμηνεία με ψυχή, καθώς οι εξαιρετικές ποιότητες της ορχήστρας επέτρεψαν στον αρχιμουσικό να αποδώσει με επιτυχία τις διαθέσεις που πάνω απ’ όλα θέλει να εκφράσει η συγκεκριμένη μουσική.
Αλβαρες, όπως τενόρος
Δύο μέρες νωρίτερα στην ίδια αίθουσα το αθηναϊκό κοινό γοήτευσε ο Μαρσέλο Αλβαρες. Λυρικός τενόρος που τα τελευταία χρόνια αναλαμβάνει με επιτυχία βαρύτερους ρόλους, ο Αργεντινός Αλβαρες κέρδισε το ακροατήριο με την ακμαία, υγιή, γενναιόδωρη φωνή και την προσωπική του ακτινοβολία. Για την αθηναϊκή του εμφάνιση επέλεξε μόλις έξι άριες από τις όπερες «Μάκμπεθ», «Ο τροβαδούρος», «Λουίζα Μίλερ», «Αντρέα Σενιέ», «Ο Σιντ» και «Τουραντότ».
Στις χαμηλόφωνες σελίδες το τραγούδι ανέδιδε τρυφερότητα, ενώ η τεχνική και εκφραστική αρτιότητα του τενόρου εκτιμήθηκαν καθώς περνούσε με άνεση από διατυπώσεις μύχιων εξομολογήσεων σε φράσεις μεγαλύτερης έντασης, ελέγχοντας με επιτυχία τη δυναμική της φωνής του. Η γεμάτη, ομοιογενής φωνή ανέβαινε με άνεση στην ψηλή περιοχή και διατηρούσε τη λάμψη της, καθώς απέδιδε τις ηρωικές εξάρσεις και τα ξεσπάσματα των χαρακτήρων που υποδυόταν. Τον Αλβαρες συνόδευσε η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών υπό την καθοδήγηση του έμπειρου Αντζελο Καβαλάρο.

Παρασκευή, 17 Δεκεμβρίου 2010

Ο Τσαϊκόφσκι του Καβάκου και ο Μάλερ των Ρώσων

Καλλιτεχνικοί συνοδοιπόροι που έχουν ξαναεμφανιστεί μαζί στο Μέγαρο Μουσικής, ο Λεωνίδας Καβάκος και ο Βαλέρι Γκέργκιεφ καθήλωσαν το αθηναϊκό κοινό με το «Κοντσέρτο για βιολί» του Τσαϊκόφσκι
(Photo: Ακριβιάδης)

Του ΓΙΑΝΝΗ ΣΒΩΛΟΥ "Ελευθεροτυπία 14/12/2010"

Δύο συναυλίες με κοινό πρόγραμμα έδωσε στο Μέγαρο Μουσικής η Συμφωνική Ορχήστρα του Θεάτρου Μαριίνσκι της Αγίας Πετρούπολης υπό τον Βαλέρι Γκέργκιεφ (8 & 9/12/2010).
Η αίθουσα «Χρήστος Λαμπράκης» ήταν κατάμεστη από τη χαρακτηριστική εκείνη σύνθεση φιλόμουσου κοινού, που θύμιζε παλαιότερες εποχές ευμάρειας ενώ, παράλληλα, επιβεβαίωνε πόσο η μουσική μπορεί να παρέχει ψυχική παρηγοριά και πνευματική στήριξη σε δύσκολους καιρούς. Παρ' ότι σε άλλους σταθμούς της τρέχουσας περιοδείας -π.χ. στη Βιέννη- στο πρόγραμμα της αναφερόμενης ως «πρώτης παγκόσμιας ορχήστρας» δέσποζαν οι Συμφωνίες του Σοστακόβιτς, στην Αθήνα έγιναν διαφορετικές επιλογές.
Η βραδιά ξεκίνησε με το «Κοντσέρτο για βιολί» του Τσαϊκόφσκι. Σολίστας ήταν ο Λεωνίδας Καβάκος, η ερμηνεία του οποίου χαρακτηρίστηκε από υψηλότατες ποιότητες ήχου, τεχνικής εκτέλεσης και δεξιοτεχνίας. Κυρίαρχο στίγμα στην ανάγνωσή του προσέδωσε η συνειδητή αποχή από κάθε έκφραση γενναιόδωρα ρομαντικού συναισθήματος, όπως αυτό που έχουμε συνηθίσει να ακούμε στη μουσική του συνθέτη. Εξαιρώντας τις αναμενόμενα φορτισμένες κορυφώσεις, το εναρκτήριο Allegro moderato δόθηκε σε γενικά νηφάλιους τόνους, το μελωδικό υλικό εκτυλίχτηκε τακτικά, με κλινική καθαρότητα και εξαιρετική διαφάνεια ήχου. Το μέρος ελεύθερης δεξιοτεχνίας (cadenza) έρρευσε πολύ αργά, σε σχεδόν εκστατικούς τόνους, με μεγάλες στίξεις/σιωπές μεταξύ των φράσεων. Αντίθετα, το καταληκτικό Allegro vivacissimo λειτούργησε ως μεθυστικό ξέσπασμα βιρτουοζίστικης επίδειξης: ο απίστευτος συνδυασμός πραγματικά ιλιγγιώδους ταχύτητας και σφιχτής, οριακά συμπιεσμένης φραστικής με αψεγάδιαστη καθαρότητα άρθρωσης και αδιάλειπτο συντονισμό προς την ορχήστρα έκοψε την ανάσα!
Το δεύτερο μισό της βραδιάς κάλυψε η «Συμφωνία αρ. 5» του Μάλερ. Ο ήχος του θαυμάσιου ρωσικού συνόλου πρόβαλε πλούσιος, συμπαγής, αρθρωμένος σε τονισμένες αντιθέσεις κορεσμένων ηχοχρωμάτων, ενώ, ακριβώς λόγω του ξεκάθαρα μη γερμανικού προφίλ του, κίνησε ιδιαίτερα το ενδιαφέρον ως εργαλείο στην ανάδειξη της πολυσύνθετης μουσικής δραματουργίας του συνθέτη. Λειτουργώντας με απόλυτη εγρήγορση αν και όχι αντίστοιχη ευαισθησία, ο Γκέργκιεφ αντιμετώπισε την παρτιτούρα της μαλερικής Συμφωνίας ως πρό(σ)κληση και ως πεδίο εφαρμογής για τον παροιμιώδη δυναμισμό και την «πρωτεϊκή» τραχύτητα των ερμηνειών του. Το αποτέλεσμα ήταν λίγο άνισο, αλλά γενικά πολύ καλό και κατά τόπους συναρπαστικό.
Εκδηλα άστοχο ήταν το ρομαντικού αυτοοικτιρμού εναρκτήριο μέρος, όπου ο Ρώσος αρχιμουσικός απέτυχε να θέσει σε κίνηση την πολυεπίπεδη μουσική διαλεκτική του Μάλερ: αντί να πάλλεται με λυγμό, το πένθιμο εμβατήριο σερνόταν, δίχως διαχωρισμούς επιπέδων και παραγράφων η μουσική αφήγηση έρρεε παρατακτικά και γραμμικά, το πάθος απλώς εξαντλήθηκε αντί να εκτονωθεί... Αντίθετα, το «θυελλώδες» β' μέρος και το τυπικά αμφίθυμο Scherzo, αμφότερα πιο ξεκάθαρου χαρακτήρα και σίγουρα με αλλεπάλληλες, εντυπωσιακές σελίδες, αποτέλεσαν πεδίον δόξης λαμπρό για τα σφιχτοδεμένα έγχορδα και τα εξαιρετικά πνευστά της ορχήστρας όσο και για το παροιμιώδες machismo του Γκέργκιεφ. Στο μελαγχολικό Adagietto έγινε αισθητή η έλλειψη χώρου για την εκτόνωση του έρποντος, συναισθηματικά υπερκορεσμένου μελωδικού υλικού. Εκπληκτικό σε οικονομία μεγεθών, σαφήνεια άρθρωσης και πλούτο λεπτομερειών ήταν το αρθρωμένο σε αναρίθμητα μικροεπεισόδια και δραματουργικά flash-backs καταληκτικό μέρος. *